Nerde üzerlerine şiirler yazdıklarım
Düşünceleriyle geceleri uykusuz geçirdiklerim
Başka koyunlarda mı soğuk gecelere direniyorlar
Bense tek başımayım..sanki hiç sevmemiş gibi
Yorgun, yılgın ve biraz da ümitsiz—
Geçmiş geçmiş zaten, gelecekse ne malum gelecek
Bugün var gerisi yalan, dostum yalan..

Kendi yağımla kavruldum ömür ateşinde
Yandığım gibi yanmadı başka hiç kimse
Ne dudaklarımda güzel bir söz var
Ne yüzümde açan ümit çiçekleri
Kendi yağımla kavruldum yıllar boyu
Yorgun, yılgın ve biraz da ümitsiz

Her yanım ev, insan, hayvan ve bitki
Mevsim kış; belki üşüyorlar..
Belki biraz da çıplaklar
Gökler kurşuni renkte
Yollar kaygan, kollar yorgun
Geceler soğuk ve tenha
Yurdum küskün ve üzgün
Kamış Gölünde de var hüzün;
Daimi konuklarından ve benden yoksun
Köpeğim havlayacak bir şey bulamıyor
O bile küskün benim gibi yıllara

Kendi yağımla kavruluyorum bu diyarlarda
Sokaklarda gezindim akşamları
Gündüzleri utandım onlardan, gezemedim
Sahil boylarında banklarda oturdum
Gelip geçen sevgililere baktım
Sonra karanlıklarda uçuşan martılara
Kuytu köşelerden baykuş sesleri dinledim
Yanımdan hızla geçişen arabaları izledim
Böyle geceleri gezdim ben ömrüm boyunca
Kendi ateşimle piştim ben

Mevsimleri yaşadım her hücremde
Ateşleri nefesledim İbrahim Peygamber gibi
Şiirlerimi okudum tekrar tekrar
Acımasızca bırakan ayrılıklara sarıldım
Kendi yağımla kavruldum gurbetlerde
Gönlümün hicretinde acıları yaşadım
Bırakılmayı ve unutulmayı
Koparılmayı yaşadım dalımdan ben
iyi gün dostluklarını, vefasız aşkları
Apayrı yalnızlıkları tattım ben
Kendi yağımla kavruldum
Mecnun 'un Leyla'sında kavrulduğu gibi,.

Şimdi solgun bir yaprakdaki damla gibi
Yanağıma dokun sen de sevdiğim
Uykudan uyanan bir gelincik gibi
Uyandır beni bu kabuslardan
Damardan akan kan gibi
Al götür beni bu diyarlardan
Bir çocuğun şiiri gibi
Tertemiz ve saf duygulandır beni
Geceleri saran yalnızlık gibi
Al koynuna sakla beni sevdiğim..
..