Yanımda şimdi ondan sadece 35000 fotoğraf ve bir de 28 mm revuenon manuel lens kaldı..Pardon bir de bozuk bir flaş.

Artık elimde fotoğraf makinesi yok..

Yani şu andan itibaren elsizim..Silahsızım.Savunmasızım..

Kapı dışarı atılmış gibiyim..

Oysa onunla ne günlerimiz olmuştu..

Karlar altında Soyuk Ormanlarını gezmiştik..

Yağmur altında Buzluk Yaylalarını dolaşmıştık..

Ve kanom ile Ambarkaya önlerinde gezinmiştik..

Bazen arıları kovalamıştık, bazen yuvasına ekmek taşıyan karıncaları..

Olmadı Durağanın çocuklarını yakalamıştık onunla karnını açan yahut asker selamı çakan çocuklarını..

Ama şimdi hepsi bir anı olarak kaldı bana..

Şimdi gelincikler de kimbilir küser bana..

Karadenizimin o masmavi suları..

Hatta gökyüzünde dolaşan yıldızlar..

Ve son olarak çektiğim avuçlarımın arasındaki mum ışığı..

O benim gözüm olmuştu.

Dünyam onun içinde gizliydi...

O benim fikirlerimdi..O benim düşündüklerimdi..O benim söylemek isteyip te söyleyemediklerimi söyleyenimdi.

Onun renkleri benim renklerim, onun geniş ve kuşatıcı çercevesi benim özgürlük alanımdı..

O da benim gibi dayanıklıydı.

Dedemin tepesindeki soğuklara ve Buzluk Mağarası içindeki neme dayanan oydu yine benim gibi..

Hele ki Soyuk ormallarında inerken 2-3 metreden düştüğümde benim gibi yine dimdik kalan yine oydu..

Belki de onu ben bunun için bu kadar çok benimsemiştim..

Kolay değil..Tam üç yıl..Hiç ayırmamışcasına taşıdığım tam üç yıldan söz ediyorum.

Ama artık bugün itibari ile çantası boş..

Ellerim boş.

Durağanın çekilesi o güzelim manzaraları şimdi boş..

Daha ne desem bilmem ki..