Hani evim evim güzel evim derler ya..Gerçekten öyle..Her şeyiyle, her kusuruyla insanın  kendi evinin  olması çok farklı bir duygu..

İnsanın  yaşadığı bu dünyada , ızdırablı sona yaklaşırken bir yandan da kendinden sonra geleceklere onların başlarını  sokacakları  “bir şeyler” bırakması onun sanırım genlerine kazınmış  bir hedefidir.Ve tabi bunu başarıyor olmak ta ona haz veriyordur..Tıpkı bizim gibi..Şükür diyorum..Çok şükür diyorum..

Sıfırdan başlamak, üstelik geç başlamak ve sonra tez zamanda bir şeyler başarmak, işte bu benim şükrümü ve sevincimi artıran.Yaşıtlarım çoluğa çocuğa karışmış iken ben daha okul sıralarındaydım.. Onlar ekmeklerini kazanırken ben daha yeni mezundum..Ve onlar yanımdan kalabalık ve güçlü bir aile olarak geçerlerken ben henüz yeni başlamıştım.. Ama çok şükür ki meslek hayatıma başlayalı daha on yıl olmadan ben de onlar gibi  belli bir yaşam düzeyine ulaştım..Çok şükür.

Çalışınca  ir şekilde mutlaka alıyorsun karşılığını..Allah veriyor.:Adaletinden zaten kuşkumuz yok ta bunu bizzat yaşayarak görünce  insan farklı oluyor..

Neyse diyeceğim o ki artık benim de bir evim var.Daha doğrusu tamamen  benim el emeğimle kazandığım..Henüz kaba inşaatı da bitmiş olsa memleketimde yazlık türü bir evim var.Dubleks ve yaklaşık 180 metrekarelik bu evim doğduğum, taşına toprağına  -herkesler gibi- aşık olduğum  Arifağa köyünde..Yani benim köyümde..Çok şükür..

Tabi şimdilik kaba inşaatını bitirdik.Ama inşallah bu yaza tümünü bitireceğiz..Tüm dostlarımı misafir etmek için  beklerim..Saygı ve sevgilerimle