Ayrılık vakti yaklaştıkça  gezdiğim yerlerin  bana söyledikleri de daha bir değerli oluyor...Okulların tatil olduğu bugün Buzluğa doğru baktım..Bulutların ardından güzel yüzünü gösteriyordu bana.. Bu belki de  Buzluğun gördüğüm son kışı olacaktı.2006dan beri hr yıl  kış aylarında çektiğim ve bir seri olan Buzlukta Kış serisinin  2010 versiyonu için  çok iyi bir fırsattı. 

 

 

 

 

 

 

O nedenle  20 saat gibi çok kısa bir vakit  ayırdım kendime ve son sürat  kıvrımlı yollardan geçerek Buzluğa çıktım..Kar zincir takmamı gerektirecek kadar  kalın değildi.O nedenle işim rast gitti.ve  15 dakika da Buzluğa vardım..

 

Dedim ya bu belki de Buzluğun göreceğim son kışıydı.O nedenle hr tarafa çok farklı gözlerle baktım.ağaçlarına, yayla evlerine, çeşmelerine.bu bakışlarım karşılıksız kalmamıştı elbet.Onların  bana  uzattıkları dost elleri de  öyle içten ve samimiydi ki..onların bana alışmış, ben de onlara.Onlar beni  çok iyi biliyor ben de onları.Bu açıdan Buzluk yaylasının benim indimde apayrı bir yeri var..

 

Dedim ya..Onun yazını bilirim.O sıcaklarda esen ılık rüzgarlarını..İlk baharını bilirim.Sabahın nemiyle  gözyaşı gibi damlarlın  yanaklarından süzüldüğü çiğdemlerini..Ölümün  yaklaştığını hatırlatan sararmış yaprakları ile sonbaharını..Ve her şeyi gelinlik gibi örten bembeyaz  kışını..Yapayalnız kalmış yayla evlerini ..Kah sağa yatmış, kah sola yatmış  dumanı tütmeyen yayla evlerini bilirim...

 

Buzluk bilmiyorum ama  doğa sevgisi içinde olup da buradan hoşlanmayacakların olmadığını  düşündüğüm , her mevsim  gezilesi , görülesi apayrı bir yer  bence.15 dakikalık bir yolculukla bir anda farklı bir iklime geçebildiğiniz bir yer burası.Ya da doğanın kalbine  inebildiğiniz diyeyim.İddia ediyorum..Durağanın kuzeyindeki   yaklaşık 1000-1200 m yükseklikteki bu yayla bence Durağanın  kalbidir.Gür çam ormanlarında bu kalbi de buldum, kalbindeki huzuru da..Güzelliğin olduğu yerde huzur vardır.Huzur da  Buzluk Yaylasının  her  yerinde vardır..

 

Sıkıldığınızda , üzerinize ağırlık bastığında, birilerinin  sizinle çok  uğraştığını düşündüğünüzde, kalbinizin sesini dinlemek istediğinizde veyahut ta Durağan gibi bir ilçede  sıkıldığınızda(!),  başınızı kaldırın ve benim yaptığım gibi gelin Buzluğun ormanlarda gezinin ..Durağanı seyrediniz tepeden ..Birilerinin malı mülkü  olduğu halde sahip olamadıkları özgürlüğün tadını siz çıkardın.Korkmayın hiç tehlikesi yoktur buraların..İnsanları gibi tüm yaban hayvanatı da terk etmiş buraları.Neden diye soruyorum kendime? Bu güzel yerler nasıl bırakılır diye düşünüyorum kaç yıldır.Ama  cevap bulamıyorum..Ne kurdu kalmış ne kuşu..Hele ki bu kış günlerinde o kadar yalnız,ne kadar ıssız ki Buzluk Yaylası..O nedenle lütfen korkmayın.Alın semaverinizi .Alın arkadaşlarınızı ve kıvrım kıvrım uzanan  yollardan dikkatlice  geçerek huzura Buzluğa geliniz..

 

Aşağıda  2010 yılı için çekmiş olduğum Buzlukta kış-2010 fotoğraflarını göreceksiniz..Sizlerden tek ricam lütfen yaşadığınız bu güzel toprakların değerini bilin ve  siyaset gibi, mal mülk gibi gelip geçici  dünyalık  çıkarların   paslı kılıçları ile birbirinize saldırmaktan vazgeçiniz..

 

Saygı ve sevgilerimle..