Uzun bir ayrılık değildi bizler için.Ya da şu an bizim için.Ama yaş küçük olunca ayrılıklar da böyle uzun oluyor.Mesafeler uzak oluyor.Dağlar kocaman oluyor.Yollar sonu gelmez.Küçük olunca ve hele bir de YİBO’da isen geceler de uzun oluyor.Anneler uzak oluyor, babalar uzak oluyor.Saatler uzak oluyor.Gelmiyor haftanın sonu.Gelmiyor Perşembe pazarı..Pazarlar uzak oluyor.Kavuşmalar uzak..Sarılmalar uzak..Bu ayrılığın biteceği gün ertesi ise uyuyamıyor insan..Kavuşma günü ise yarın uyuyamıyor insan bugün..Uyku gözlere uzak oluyor.Yatak yorgun bedenlere uzak oluyor..Pansiyon çocuklara uzak oluyor.Gecelr, sabahı bekleyen gözlere uzak oluyor.Eller varmıyor ışıkları kapatmaya.

Sonra koğuşları geziyorum..Işıkları sönük koğuşlardan kısık ama içi içine sığmayan konuşmalar, gülüşmeler duyuyorum..”Oğlum uyuyun” diyorum…Yorganın altından içi parıl parıl parlayan bir çift göz bana uzanıyor..Ve gülümseyerek ”Ya öğretmenim uyuyamıyorum” diyor.Demek ki uyku uzak oluyor.Tüm kederler uzak oluyor.Rüyalar uzak oluyor.

Yıldızlara bakıyorum.Sanki öğrencilerim yıldızlara çıkmış.Kavuşma yakın olunca sılaya , öğrencilerim benden uzaklaşmış oluyor.Sanki bu sefer ben onlarla kavuşma gününün sancısını çekeceğim.Onlar uzak olduklarını yakın olunca bu sefer ben yakınlarıma uzak kalacağım.Boş sınıflar uzaklaşacak.Boş koridorlar uzaklaşacak..Ziller uzaklaşacak.Okulumun bahçesi uzaklaşacak.Bizler yapayalnız kalacağız.Nasıl ki onlar yarını beklerken saat kalk zili 06:30 dan uzaklaştıkça uzaklaşır, işte aynen öyle..Şimdi de onlar yanımda olmayınca günler buluşma günümüz pazartesiye öylece uzak oluyor.

YİBO’nun gülleri diyorum onlara.Saat şimdi gecenin biri..O güller halen daha kapamadı yapraklarını.onlar halen daha sabahın, şu ocağın soğuk sabahının güneşini bekliyorlar yataklarında.Kızamıyorum.Bir şey diyemiyorum.Çünkü ben de onlar gibiydim bir zamanlar.Ana ocağımdan uzaktım.14 km idi mesafem ama o mesafe benim için de bir zamanlar 140 hatta 1140 km idi.Ana hasreti işte..Sıcacık evlerinin hasreti.Duman tüten köylerinin hasreti.Bir sabah ta zil çalmadan uyanabilmenin hasreti.Bir sabah ta kahvaltıyı kardaşlarıyla, emmileriyle yan yana , dip dibe yapabilmenin hasreti.Sonuçta dedim ya “ana hasreti”..Onlarınkisi “güvenli kolların hasreti”..

Nasıl da bakıyordular her hafta sonu yürüyerek giden arkadaşlarının ardından.Okul kapısının önüne yığılmışlar, sanki askere uğurlarmış gibi yolcu ediyordular onları.Onlar uzaklaştıkça artlarından baka kalıyordular.Cezaevinin önünü dönene dek..

6-7 yaşlarında öyle masum, öyle garip çocuklar ki.Onlar o “anaya” sarılmak için şimdi neler vermezlerdi ki.6-7 yaşlarında analardan bir hafta, iki hafta uzak kalmak ne demek!..Yüreğim sızlıyor..Üstlerini örterken korkuyorum benim anneleri babaları olmadığımı anlayacaklar diye.Oturup yanlarında yatmak istiyorum onların dünyalarına inebilmek adına.Alıp yataklarında daha uyuyorlarken ana ocaklarına götüresim geliyor.Alıp şu YİBO’ yu köylerine dikesim geliyor.

Neyse dedim ya..Olmasa da uzun bir ayrılık bir haftayaş küçük olunca uzun oluyor..Hem de haftalarca.Buna alışmak ise yaşa başa bakmıyor.Küçük de olsan, büyük de olsan hatta büyük de biri olsan çok zor oluyor.Her şey çok daha uzak oluyor..