Fotoğrafçılığın belki de yüzde ellisi nasip işi şans işidir..Bazen ne zaman ne ile karşılaşacağınızı  aklınızın

köşesinden dahi geçirmezsiniz..Ve onun içindir ki  fotoğrafa ilgi duyanlar evden çıkarken bir ayakkabılarını

giymeyi unutmazlar iki yanlarına fotoğraf makinesi almayı..Ki böyle de olması gerekir…

Bunu aşağıdaki fotoğraflar için söylüyorum ama  bir çok çektiğim fotoğrafı böyle hiç ummadığım bir anda

çektim.Ne çekeceğimi bilmediğim  bir yöne gittiğimde  hep böyle süprizlerle karşılaşırım.Onun  tecrübesi ile

yanımdan makinemi hiç ayırmam.

 

 

 

 

İşte yine böyle bir şekilde Kastamonu’ya giderken yanıma makinemi de aldım.Yolda bir çok kare

yakaladım.Durup onları makineme hapsettim de.Ancak asıl kareleri akşama dönüşte buluverdim..Hiç bir plan

yapmadan  dönüş saatimin, ayın  hilal  evresinde oluşunun, o an araba ile Boyabat’ta bulunuşumun, ayın

yerden yaklaşık 30 derece yükseklikte oluşunun, yılın  kasım ayı oluşun –dünyanın dönüş ekseninin  açısı- ve

diğer  bir çok faktörün bir araya gelişinin sonucu aşağıdaki fotoları çekebildim..

 

 

 

 

 

Dediğim gibi yorun argın bir şekilde araba ile Boyabat’a   giriş yaparken birden gözlerim fal taşı gibi açıldı.

Karşımda muhteşem bir manzara duruyordu. Belki Boyabatlılar bu manzara ile  bir çok kez karşılaşmışlardı ancak

benim  için bu ilkti ve asla kaçırılmaması gereken bir kompozisyondu.Hemen arabayı kenara çektim.Boyabat’a

şöyle bir baktım.Bu güzel anın hangi diğer kompozisyonlarını nereden çekebileceğimi kabaca planladım ve sola

daldım.Bir yandan   kaleye bakıyor bir yandan da hiç bilmediğim yollardan sokak ararlından geçerek  en iyi en

uygun açıyı arıyordum.

 

 

 

 

Nihayet   uygun yeri ve açıları buldum.Ve aşağıdaki fotoğrafları çektim.İnsan eliyle yapılmış bir şaheser ile

doğal hayatın birbirine uyumu bu kadar mı  uygun olur.Bir tablo bizim tarihimizi bizim ulusal hakimiyetimizi

bağımsızlığımızı bu kadar mı iyi anlatır.Destansı bir tarihe sahip olmakla övünmeliyiz.Hiç bir zaman

gocunmadan.. 

 

İşte o fotoğraflar...